|
- نیلوفر خانم؟ - خیرآقا. - مطئنید؟ - بله آقا.اشتباه گرفته اید. گوشی را قطع کرد وچند دقیقه بعد. - نیلوفر خانم؟ - نه آقا.گفتم که اشتباه گرفته اید! - ببخشید. دوباره گوشی را قطع کرد وپیام داد. - (ناز کیلویی چند؟می خرم.اما به قیمتش.اسمم نیماست.دانشجوی رشته ادبیات.) چند دقیقه ایی صبر کرد.اما بی فایده بود.دوباره پیام داد. - (راستی نگفتی اسمت چیه؟) وباز هم چند دقیقه ایی دیگر. گوشی تک خورد.چهره اش خندان شد.حالا مطمئن بود که می شود رویش حساب باز کرد. دوباره تماس گرفت.اما صدایی ازآن طرف خط به گوش نرسید وفقط سکوت. چند لحظه بعد پیام آمد ((شــارژ ندارم.شـــارژ بفرست.)) . . . کودک در حالی در آغوش گرم مادر بازی می کرد که حتی صدای پدر را نیز در آنسوی کوچه های غربت به خاطر نداشت. درست مانند تمام کودکان پشت خــطی.
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۳۸۹/۱۰/۰۶ساعت 14:33 توسط حسن
|
|
|
