برگی برزمین می افتد.شاعرزاده می شود.انسانی به دست باد داده می شود ومی نشیند                                                                                                                                                                      برگلوگاهی.شاعرزاده می شود.عشقی رو به تجلی است.شاعرزاده می شود.

_ عجب سر وکلت پیدا شد.یک ساعتی است که دارم صدات می کنم واونوقت جنابعالی حالا اُمده که چادر سیاه ِمنو سفید کنه.

 لحظه ایی ازخودش جدا می شود.جستجو می کند دربه دست آوردن سرنخ.اما بی فایده است.سرش را به نشانه ی نفی تکان می دهد واتاق راترک می کند.

_ ما رو باش با کی داریم حرف می زنیم.شده اینهو دیونه ها.

قدمهایش را نیز به فراموشی سپرده.اززمانی که قدم به عرصه ی وجود گذاشت ،می دانست که انسان نیست.اما اگرانسان نیست پس حتما فرشته است.اما فرشته هم نیست یاشاید هم باشد وخودش نفهمد.ولی اگرمی بود که دوبال هم می داشت.اگرفرشته نباشد ،انسان است.اگرانسان است....

وحالابین بودن ونبودن خودش را آزاد می سازد تا خداوند باری دیگر قسمش را با قلم آغازکند.

12/9/85

+ نوشته شده در  جمعه ۱۳۸۸/۰۵/۰۲ساعت 18:52  توسط حسن   |